Onze honden: Ursi, Silke, Esrah, Castor

Ursi Repke van de Ruyghewaert

Ursi is geboren op 29 augustus 2015. Nadat duidelijk was geworden dat we met Silke niet meer zouden kunnen fokken hebben we Ursi gekocht. Toen hadden we opeens drie honden. Ursi werd goed ontvangen door Esrah en Silke. De rangorde in het roedel was duidelijk. Ursi ontwikkelde zich goed. Als alle jonge honden was zij wel een beetje een dondersteen en een spring-in-'t-veld. Als een echte Drentsche Patrijs is Ursi heel sociaal naar andere honden. Ze is ook sterk gericht op mensen, in het bijzonder naar kinderen. Vanaf acht weken is Jacqueline de jachttraining met Ursi begonnen bij Hondenschool Robin in Grolloo. Ursi heeft talent als jachthond. Ze is heel sterk in het verloren zoeken. Het leren zwemmen was een probleem, maar de volhouder wint. Met zachte hand is het gelukt. De Drent mag beslist niet "par force" getraind worden, dan blokkeren ze.

Hieronder de stamboom van Ursi.


Silke van de Geeserstroom

Silke is een dochter van Esrah en Dice Sascha van Kromhof.  Zij is geboren op 1 januari 2008 in Zeist.

Silke in de tuin

Ervaringen met Silke

Uit het nest van Esrah x Dice hebben we Silke gehouden. En dan heb je zomaar twee honden. Een roedel! En dat is leuk. De interactie tussen de dieren. En voor de honden zelf is het ook leuk, als je niet thuis bent zijn ze niet alleen. Waar het leren zwemmen van Esrah heel veel moeite kostte, ging het met Silke probleemloos. Ze ging gewoon achter haar moeder aan het water in.

Ook met Silke deden we de jachttraining. Ze haalde met gemak het C-diploma, maar voor B lukte het net niet.

Bij de proeven in Leek

Apport van eend

De Jachttraining - Het Veldwerk

De Drent is zowel een "voor staande" jachthond als een "retriever". Bij het veldwerk werkt de hond voor het schot. De hond gaat heen en weer door het jachtveld en als hij wild ontdekt gaat hij "voor" staan. Een voorpoot omhoog en de staart omhoog. Na het commando "stoot" hij het wild op, wat dan opvliegt. Dan kan de jager schieten. En daarna, wederom op commando, kan de hond het geschoten wild apporteren.

Hieronder een foto van Silke bij de veldwerktraining.

Silke in het bietenveld

Het fokken met Silke

Ook met Silke hebben we pogingen gedaan te fokken. Maar dat liep steeds op een drama uit. Keizersneden en dode pups. Onderzoek van de pups leverde niets op. Bij de laatste dracht ontwikkelde ze zwangerschapssuiker. Dat ging niet meer over. Dus sterilisatie. Aangepast voer en twee maal daags insuline spuiten.

Nochthans is Silke nog steeds een lieve hond en nog steeds de roedelleidster. En als ze zin heeft kan ze nog goed spelen met Ursi.

Röntgenfoto met de pups


Esrah Branka van Out Leckelant

Esrah met het plamuurmes van de schilder

In memoriam

Esrah Branka van Out Leckelant, 14-11-2004 ~ 30-7-2017

 

We schrijven najaar 2004. In het voorjaar is Castor overleden. In de zomer onderging Jacqueline een longoperatie. En nu wil Jacqueline weer een Drent, en wel een teefje om ook eens een nestje te kunnen fokken. Nieuw leven geboren laten worden, het wonder van geboren worden meemaken.

We kwamen in contact met Ria van den Berg die wel een teefje voor ons had. Jacqueline noemde het hondje Esrah. Zij was de belofte voor de toekomst. We haalden Esrah op en Jacqueline nam haar op schoot. Na verloop van tijd voelde Jacqueline nattigheid. Gelukkig naderden we een parkeerplaats waar ook een stukje gazon bij was. Esrah deed haar plasje en liep toen een stukje weg. Wij de andere kant op. En jawel hoor, ze kwam ons achterna. Les 1, houd je roedel in de gaten. We pakten de opvoeding anders aan dan bij Castor. Meteen naar de puppy jachttraining. Vooral het waterwerk was veel werk. Doch het werk werd beloond, Esrah haalde in Uffelte het C-diploma. Toen Esrah zo ver was vonden we een geschikte reu. De lieve uitstraling van Esrah maakte dat we al drie pups “verkocht” hadden voor Esrah gedekt was. Op een clubmatch zei de vrouwelijke keurmeester tegen ons: Als ik vannacht van een Drent droom, is het van Esrah! Op 1 januari 2008 werden de pups geboren. Acht, maar de laatste was helaas dood. We mochten dus het wonder van de geboorte meemaken. De opvoeding van de pups ging echter niet van een leien dakje. Esrah kreeg polyneuropathie, maar herstelde daar wel van. Van de pups hielden we zelf Silke aan. En dan heb je opeens een roedel! Eén Drentse Patrijs is leuk, maar twee is nog veel leuker! De interactie tussen de dieren.

Ook met Silke naar de jachttraining. En Esrah werd overgedaan naar Hans. Dat was wel even wennen voor haar. Als Hans haar inzette bracht Esrah het apport toch naar Jacqueline! Maar ’t kwam goed. Onder aansturing van Hans haalde Esrah in Beesd voor de tweede keer het C-diploma. Op zondagochtend krijgen de honden hun gekookte eitje. Als wij ons eitje tikten stond ze meteen naast ons voor haar eitje. Na het avondeten krijgen de honden hun pensstaafje. Dat hoefde je niet te vergeten, want dat vertelde Esrah je dan wel even. En na het pensstaafje uit de keuken naar de kamer. Als het gele plaid op de bank werd gelegd mocht Esrah bij Jacqueline op de bank komen liggen. Toen de pupjes geboren waren ging Jacqueline op een stretcher bij de werpkist liggen, met het gele plaid. Mooi, dacht Esrah, dan kom ik bij je. Nee Esrah, jij gaat bij je pupjes in de werpkist! En wat doet ze? Ze neemt een pupje in haar bek en wil weer bij Jacqueline gaan liggen. Toch maar weer teruggestuurd naar de werpkist.

In augustus 2008 verhuisden we naar Drenthe. We wonen op een vrij groot terrein, vlak bij het bos. ’s Morgens kunnen de honden daar heerlijk worden uitgelaten. Na enige tijd kreeg Esrah problemen met de achterhand. We werden doorverwezen naar een gespecialiseerde dierenarts. Het bleef onduidelijk wat er aan de hand was. Esrah herstelde wel maar niet volledig. De staart kon niet hoger dan horizontaal en ze bleef trekken met een achterpoot. We hoefden nu nooit meer de nagels van die poot te knippen.

Toen het fokken met Silke mislukt was besloten we er een teefje bij te nemen, Ursi.

Ursi werd probleemloos in het roedel opgenomen. Half juli dit jaar werd Esrah ziek. Een blaasontsteking veronderstelde de dierenarts. Maar ’t ging niet over. Op 27 juli werd een echo gemaakt. Een tumor in de alvleesklier met uitzaaiingen naar de lever. Het is eerder een kwestie van weken dan van maanden.

Wat nu? De dierentolk vragen of ze contact met Esrah kan maken. Als de dierentolk de situatie aan Esrah voorlegt krijgt ze door dat Esrah graag bij ons wil blijven, maar dat ze als het niet meer gaat wel hulp wil. En ze wil ook niet dat de andere honden haar helemaal zien aftakelen. Dat is niet goed voor de andere honden. En als het echt slecht met je gaat? Hierop geeft Esrah aan dat ze zich dan steeds meer zal terugtrekken. Wij zouden graag willen weten hoe Esrah de verhuizing van Zeist naar Drenthe heeft ervaren? Hierop krijgt de dierentolk door dat Drenthe een openbaring voor Esrah was. Ze vindt het hier fantastisch, een hondenparadijs. Dat was fijn om te horen voor ons. Maar ’t ging snel bergafwaarts met Esrah. En ze trok zich inderdaad ook terug. Zocht een rustig plekje onder een struik. Maar kennelijk was het toch al zo erg met haar dat ze geen rust meer had. Op zondag 30 juli moesten we haar laten inslapen. We lieten Silke en Ursi afscheid van haar nemen en begroeven haar de volgende dag in de tuin onder de kersenboom. We zijn dankbaar voor de tijd dat we haar bij ons mochten hebben. Jacqueline en Hans Meijer


Castor van Wikatro

Castor op het Stuifheuvelveld in Zeist

In memoriam

Castor van Wikatro 8 september 1990 – 19 april 2004

 

“Is het een rekel?” vroeg de vrouw van de smid uit het Drentse dorp waar we al sinds jaar en dag regelmatig komen. Hoewel ons Drents niet zo sterk is wisten we wel meteen wat ze bedoelde. Lichamelijk ja, maar qua karakter zeker niet, alhoewel….

 

Castor was een ideale gezinshond. In de 13½ jaar dat we van hem mochten genieten is er voor ons geen onvertogen woord uit zijn bek gekomen.

Op het Stuifheuvelveld in Zeist was hij de baas. Hij vertoonde sterk het juiste leiderschap van zijn roedel. ’s-Middags om half één tijdens de gezamenlijke wandeling door het Zeister Bosch. Hij gedroeg zich als een echte Drentsche rekel. Jonge honden werden opgevoed, vreemde honden werden aan onderzoek onderworpen, en dan was hij geen doetje. Het was zijn roedel en zijn veld, en dat moesten ze wel even weten.

Hij zou nooit zelf beginnen met vechten, maar ging de strijd niet uit de weg.

 

Hij voelde heel goed stemmingen van mensen aan, tot op het laatst toe, en kon spontaan naast mensen gaan zitten die hem dan mochten aaien.

Sommigen dachten dan dat hij om liefde kwam bedelen, maar hij kwam juist liefde geven. Prachtig het evenwicht tussen gedecideerd een rekel zijn en het ruimhartig geven. Ruim een week voor zijn dood wilde hij nog spelen met een van onze kinderen die het wat moeilijk had. Dat had hij al lang niet meer gedaan. Hij had een verschrikkelijke hekel aan natte poten. Dus het was altijd lachen in de herfst als er bladeren op de plassen lagen en hij dat niet door had. We gingen met hem naar een workshop ”Praten met dieren”. Nou wij zijn “gezakt”, maar hij kwam terug als kampioen.

 

Het is een geschenk als je zo lang van zo’n bijzondere hond mag genieten.

Hij was voor ons bestemd. Dat bleek al toen we hem ophaalden bij de fokker.

Twee dagen later belde de fokker op dat hij de verkeerde hond had meegegeven en hem wilde ruilen. “Nee” zei Jacqueline. “Ik geef je mijn kippen die groene eieren leggen erbij”. “Nee” zei Jacqueline. De keurmeesters hadden wel wat op hem aan te merken en hij was ook niet vrij van epilepsie, maar qua karakter, geweldig. Hij haalde zijn EG dankzij een 10 voor gebit tonen. Andere honden zijn toch veel leuker dan het op je riem passen.

 

Als de kippen los in de tuin liepen zou hij ze geen kwaad doen. Misschien kwam dat wel omdat het Drentse Hoenders zijn, en de kippen in de gaten hadden dat hij een Drentsche Patrijshond was.

We hebben van hem geleerd hoe een rekel op de juiste manier dominant kan zijn over zijn roedel, als je de honden de ruimte maar geeft. Na drie herseninfarcten was het gedaan. Na vier dagen en nachten van intensieve verzorging, toen hij en wij eraan toe waren, moesten we hem laten inslapen. We spraken een spreuk voor hem waarin we hem bedankten. We lieten hem de nacht over staan op zijn favoriete plekje voor de open haard en begroeven hem de volgende ochtend. We vragen ons af of we bij zijn sterven iets kunnen bespeuren van de ondoorgrondelijke wijsheid van de dieren.

Op Goede Vrijdag is onze kleinzoon geboren. Tien dagen later stierf Castor. Was zijn rol in ons leven voorbij? Maakte hij ruimte voor iets anders?